มุกดาว มักจะได้รับหนังสือพิมพ์เก่าที่บรรดาญาติพี่น้องบริจาคให้  สำหรับรองให้น้องหมาถ่ายทุกข์กัน  ด้วยเพราะเป็นคนชอบอ่าน เวลาจัดนสพ.ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบดูเนื้อหาต่างๆที่น่าสนใจ  นอกเหนือจากพวกข่าวคราวต่างๆ ที่ผ่านพ้นไปนานแล้ว  ก็มีพวกบทความต่างๆที่ยังเป็นประโยชน์อยู่  ก็จะเก็บเอาไว้อ่านยามว่าง  หรือเอามาฝากเพื่อนๆ ในบล็อก  แต่ต้องรอให้มีเวลาพอที่จะมานั่งพิมพ์ลงในเอนทรี่  แต่...บางครั้งก็เหนื่อย+ขี้เกียจบ้าง  เลยห่างเหินการอัพบล็อกไป

 

  เรื่องหมาหาย  ใครไม่เจอกับตัวเองก็จะไม่รู้ถึงความรู้สึกสูญเสียนั้น  อ่านบทความด้านล่างแล้ว  อยากฝากให้ผู้ที่พบเห็นหมาพลัดหลงมา ให้ช่วยหาทางเก็บตัวหมาน้อยที่ซัดเซพเนจรมานั้นไว้  อย่าให้ต้องวิ่งออกไปที่ถนนจนได้รับอุบัติเหตุ หรือถูกหมาเจ้าถิ่นทำร้ายเลย  

  ที่ผ่านมา จะมีเจ้าของหมา มาถามไถ่ที่ร้านอยู่บ้าง  เอารูปหมามาให้ดู  เผื่อมีใครพามาที่ร้านจะได้แจ้งให้เจ้าของทราบ  เจ้าของบางคนเข้ามาที่ร้านทั้งน้ำตา เป็นที่น่าเห็นใจจริงๆ 

มุกดาว

31 สิงหาคม 2552


ในรูป  น้องมัฟฟี่ หายไปจากบ้าน 9 ปี  สุดท้ายได้พบเจ้าของ (ออสเตรเลีย)

 

สำหรับคนรักสัตว์เลี้ยงแล้ว...เมื่อลูกรักของเราหายตัวไป คงจะรู้สึกตกอกตกใจอยู่ไม่น้อย  จิตใจร้อนรนไม่เป็นอันกินอันนอน ต้องทำทุกวิถีทางที่จะตามตัวมันกลับมา  เรียกว่าแทบจะพลิกแผ่นดินตามกันเลยทีเดียว  โดยเฉพาะสัตว์เลี้ยงที่มีนิสัยซุกซน ไม่ชอบอยู่นิ่ง และรักอิสระอย่างสุนัขด้วยแล้ว 

มีสาเหตุมากมายแตกต่างกันออกไป  เป็นต้นว่าอาจจะเกิดจากความประมาทเลินเล่อของเจ้าของ ที่เผลอปล่อยออกจากกรง แล้วมันออกไปวิ่งเล่นนอกรั้วบ้าน จนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย  บางตัวก็แค่หนีเที่ยว ไม่นานก็ซมซานกลับมาอย่างสกปรกมอมแมม แต่ก็มีอีกหลายตัวที่หายสาบสูญไม่มีวันได้พบเจอกันอีกเลย  อาจจะมีคนอุ้มไปเลี้ยงเรียบร้อย หรือเลวร้ายที่สุดก็ประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิตไปแล้ว...

ทั้งหมดนี้ไม่ว่าจะจากสาเหตุใดก็ตามแต่  ย่อมสร้างความโศกเศร้าเสียใจให้แก่เจ้าของอย่างใหญ่หลวง

ดังนั้น  หากเราเป็นคนหนึ่งที่ต้องประสบเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนี้  ก็จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีการวางแผนอย่างรัดกุมในการออกตามหาของรักของหวงของเราให้กลับคืนมาโดยเร็วที่สุด

 

 

เริ่มต้นการค้นหาโดยทันทีทันใด

     เมื่อใดที่เรามั่นใจร้อยเปอร์เซนต์แล้วว่า สัตว์เลี้ยงของเราหายไป  ก็จงรีบดำเนินการตามหาทันที  อย่าคิดว่าไม่นานมันก็กลับมาแล้ว มัวแต่นั่งรอนอนรอ อย่าคิดว่าสัตว์เลี้ยงของเรานั้น ยังไงๆ ก็ไม่มีทางหาพบ หรืออย่าคิดว่าสัตว์เลี้ยงของเราเสียชีวิตแล้ว จึงมัวมานั่งเสียใจ เศร้าใจที่สัตว์เลี้ยงหายไป และปล่อยเวลาให้ผ่านเลยเป็นระยะเวลานาน กว่าจะเริ่มออกตามหา เพราะบางทีมันอาจจะสายเกินไปก็ได้

 

 

กระจายข่าวครอบคลุมพื้นที่

     เพื่อให้การตามหาเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ เราต้องรีบกระจายข่าวให้ผู้คนต่างๆ ที่รู้จักและที่ไม่รู้จักกับเรา ให้เขาช่วยกันบอกปากต่อปาก โดยอาจจะเริ่มต้นที่เพื่อนบ้าน ไม่ว่าจะเป็นเด็กตัวเล็กตัวน้อย คนแก่เฒ่า ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร เป็นเจ้าของร้านขายของชำ มอเตอร์ไซค์รับจ้าง คนขายก๋วยเตี๋ยว พนักงานส่งไปรษณีย์ในละแวกบ้าน คลีนิคสัตว์ทุกแห่ง หรือกระทั่งร้านเพ็ทช็อบ (มุกดาวขอเพิ่มเติม : ร้านกรูมมิ่ง ยามหน้าหมู่บ้าน) ฯลฯ ที่อาศัยอยู่ในระแวกบ้าน หรือใกล้เคียงสถานที่น้องหมาของเราหายไป

 

 

ใช้ใบปลิวติดประกาศเข้าช่วย

     ขั้นตอนต่อมา ผู้เขียนแนะนำให้ใช้ใบปลิวประกาศสัตว์เลี้ยงหายเป็นตัวแทนสื่อในการปฏิบัติการครั้งนี้ด้วย ซึ่งใบปลิวต้องประกอบไปด้วย

  •  รายละเอียดของสัตว์เลี้ยง ชื่อ พันธุ์ อายุ และองค์ประกอบอื่นๆ เช่น ใส่ปลอกคอสีอะไร มีป้ายชื่อติดไว้ด้วยหรือไม่ เป็นต้น

 

  •  วันเวลาและสถานที่สุดท้ายที่พบตัว หรือที่คาดว่าพลัดหลง จงเล่ารายละเอียดของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคร่าวๆมาด้วย เพื่อให้คนที่มาอ่านได้ทราบและเข้าใจถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น รวมไปถึงรู้จักลักษณะนิสัยส่วนตัวของน้องหมาเรา เพื่อนำไปสู่การวิเคราะห์ถึงร่องรอยการหายตัวไปของมันได้เป็นอย่างดี  แต่มีข้อควรระวังคือ อย่าลงประกาษตามหาว่า "สัตว์เลี้ยงถูกขโมยหรือลักพาตัว" อย่างเด็ดขาด เพราะจะทำให้ผู้ที่พบเห็นไม่กล้านำมาคืน

  •  รูปถ่ายสัตว์เลี้ยงล่าสุด สิ่งสำคัญที่สุดอย่างหนึ่งในใบปลิว เพราะจะแสดงให้เห็นถึงรูปร่างหน้าตาที่แท้จริงของมัน  ขอแนะนำว่าควรใช้รูปสี เพื่อความง่ายและสะดวกในการจดจำ รูปถ่ายควรใกล้เคียงกับตัวมันที่สุด ในกรณีที่ไม่มีรูปจริง  ก็ให้เปิดหนังสือสัตว์เลี้ยง แล้วหารูปน้องหมาที่ใกล้เคียงกับของเราที่สุดแทนก็ได้

  •  ตำหนิ รูปพรรณสัณฐาน จุดเด่นที่จดจำได้ง่าย บรรยายรูปพรรณสัณฐานของน้องหมาของเราให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้  ขอย้ำว่า ควรใช้ภาษาที่อ่านง่าย เข้าใจง่าย และต้องบ่งบอกถึงรูปพรรณได้ชัดเจนที่สุด

  •  เงินรางวัล สินน้ำใจ (อาจจะมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับงบประมาณของแต่ละคน)  เพื่อเป็นการดึงดูดจูงใจให้ทุกคนพากันมาช่วยตามหา  เพราะอย่าลืมว่าโลกนี้ไม่มีอะไร ฟรี...

  •  ชื่อนามสกุล และเบอร์โทรติดต่อกลับของผู้ประกาศ เขียนรายละเอียดที่อยู่ อีเมล์ หรือเบอร์ติดต่อกลับของเราให้ถูกต้องและเห็นได้ชัดเจน  อย่าเขียนด้วยอักษรที่มีขนาดเล็กจนเกินไป  เพราะจะทำให้คนที่ขับรถผ่านไปมา มองไม่เห็น  นอกจากนี้ควรเน้นลงไปด้วยว่า "สามารถติดต่อกลับมาได้ 24 ชั่วโมง"  ถ้าเราไม่อยากพลาดโอกาสที่มีแค่หนึ่งเดียวในโลกไป  โดยมีสาเหตุมาจากการให้ที่อยู่ผิดๆ เบอร์โทรศัพท์แบตหมด หรือไม่มีคนรับสาย เป็นต้น

 

หลังจากได้ใบประกาศมาเรียบร้อยแล้ว  สิ่งที่เราต้องทำควบคู่ไปด้วยก็คือ ต้องนำใบปลิวประกาศตามหาน้องหมาหายของเรา ไปติดในทุกแห่งทุกที่ที่เราไป  เพราะข้อความที่ออกจากปากของเราเพียงอย่างเดียวนั้น ผู้ฟังอาจจะลืมได้ หรืออาจจะจำรายละเอียดได้ไม่ครบถ้วน  ดังนั้นใบปลิวประกาศที่มีรายละเอียดทุกอย่างเกี่ยวกับน้อหมาของเรา จะเป็นเครื่องมือสำคัญในการตามหาของรักของหวงของเรากลับคืนมาได้

 

 

 

ให้อาสาสมัครเด็กนักเรียนช่วย

โรงเรียนในพื้นที่บ้านของคุณจะเป็นแหล่งช่วยเหลืออีกแห่งหนึ่งที่สำคัญ  ซึ่งเด็กๆนักเรียนเหล่านี้ จะทำหน้าที่เป็นอาสาสมัครช่วยเราได้เป็นอย่างดี  เพราะพวกเขาเหล่านั้น มักจะใช้เวลาหลังเลิกเรียนตามสถานที่สาธารณะต่างๆ จึงมีโอกาสที่จะพบน้องหมาได้ง่าย  ดังนั้น ขอให้เราทำเรื่องขอติดใบปลิวประกาศหาสัตว์เลี้ยง พร้อมทั้งให้เงินรางวัลกับทางโรงเรียนให้เรียบร้อย โดยถ้าสามารถแจกใบปลิวให้เด็กนักเรียนได้ จะเป็นการดีมาก

 

 

ไปค้นหาหมาตามสถานกักกัน "ด้วยตัวเอง"

แม้ทุกวันนี้ ทางกทม.จะเลิกนโยบายออกตามล่าจับหมาจรจัดตามสถานที่สาธารณะต่างๆแล้วก็ตาม  แต่ถึงอย่างนั้น  อาจจะมีผู้ที่ใจดีนำสุนัขที่พลัดหลง หรือไร้เจ้าของ ส่งกทม.ก็เป็นได้  ดังนี้น เราควรไปตามหาน้องหมาที่กทม. เผื่อเกิดพลัดหลงมาอยู่ที่นั่น  ซึ่งกทม.ในที่นี้ คือ ฝ่ายควบคุมโรคพิษสุนัขบ้าที่เขตดินแดงและเขตประเวศ  รายละเอียดเพิ่มเติมโทรไปที่ 02-245-3311  นอกจากที่กทม.แล้ว เหล่าบรรดาสถานสงเคราะห์สัตว์ต่างๆ ของเอกชน อาทิ สวนสัตว์เลี้ยงกาญจนบุรี สถานสงเคราะห์สัตว์พิการปากเกร็ด และสถานสงเคราะห์สัตว์ที่อื่นๆ หรือแม้แต่ตามวัดวาอารามต่างๆ ก็ไม่ควรมองข้าม...ลองขยันไปหาดูบ่อยๆในช่วงแรก อ้อ! แล้วอย่าลืมเอาใบปลิวไปติดไว้ด้วย

 

 

แจ้ง จส.100 ให้ช่วย

ปัจจุบันสื่อวิ